کاربرد های ليزردرمانی کم توان که در مقالات  جهانی به آنها اشاره شده است:

ليزردرمانی بيشتر در تخصص هايي مثل  درماتولوژی ، تراماتولوژی ، طب ورزش ، ارتوپدی ، دندانپزشکی ، اورولوژی ، ژينکولوژی  ، پزشکی عمومی ، دامپزشکی ، فيزيوتراپی  و غيره استفاده ميشود .

دردهای مزمن -  دردهای حاد (تروماتيک) - دردهای گردن و پشت -  تندينيت (التهاب تندون) - آسيب های ورزشی - نقاط ماشه ای دردناک - سندرم تونل کارپ مچ دست - سندرم دست تنيس بازان يا گلف بازان - آکنه - اگزما - بيماری آی بی اس - بيماری بی اختياری ادراری عصبی-  حالات التهابی پوست - زخمها و سوختگيها - زخمهای ديرجوش (مثل زخم پای ديابتی) - آرتريت روماتوييد - فيبروميالژيا - لنف ادم -آستئو آرتريت - سردردهای ميگرنی - نورالژی پست هرپتيک (مثل درد پس از زونا) - کلوييد و اسکار - سينوزيت - ورم لوزه ها - بيماريهای مفصل فک - کاهش شنوايی - بيماری مينيرز گوش - وزوز گوش - سرگيجه و ....

                                                           

                                                       اثر ضد التهاب

·         تقويت تکثير سلولهای ايمنی(تقويت پاسخ ايمنی ، افزايش فعاليت سلولهای NK و غيره)

·         افزايش فعاليت لنفاتيکی(درناژ)

·         بهبود گردش خون مويرگی(اتساع رگ)

·         کاهش ورم(بازجذب ادم و هماتوم)

·         کاهش اندازه منطقه انفارکتوس در قلب و مغز

·         کاهش موکوزيت(التهاب موکوزا) پس  از شيمی درمانی و اشعه درمانی

                                            

                                                 کاهش درد (تسکين بخش)

·         القای آزاد شدن بتا اندورفين

·         افزايش توليد ATP

·         افزايش پتانسيل قابل اندازه گيری در روی غشای سلولهای عصبی

·         ريلاکس شدن ماهيچه و افزايش آستانه درد فشاری                 (pressure pain threshold)

·         کاهش فعاليت ماشه ای( trigger) (مثل درد ميوفاسيال و فيبروميالژيا)

·         فعال نمودن نقاط طب سوزنی (آکوپانکچر)

                                                                             

                                                    باز سازی

·         تحريک سرعت ميتوز در مکانيسم ترميم(استخوان  ، بافت اپيتليوم و ماهيجه ای)

·         تقويت ساخت مجدد عصب محيطی پس از آسيب

·         کاهش پروسه اضمحلال سيستم اعصاب مرکزی

·         تقويت بقای سلولهای مغزی پس از ايسکمی گذرا (TIA)

·         تسريع زايش مويرگهای جديد    (neoangiogenesis)

·         کاهش يا حذف تشکيل بافت اسکار

·         افزايش سنتز کلاژن (تکثير فيبروبلاست ، افزايش قدرت کششی و الاستيسيتی )